Αιμολυτική αναιμία

Η αιμολυτική αναιμία είναι το αποτέλεσμα της καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ζουν περίπου 120 μέρες. Αν η καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων δεν μπορεί να αντιρροπιστεί από την παραγωγή καινούριων ερυθρών αιμοσφαιρίων, τότε ο οργανισμός θα οδηγηθεί σε αιμολυτική αναιμία.
Ποια είναι τα αίτια της αιμολυτικής αναιμίας;
Κατά αρχήν, οι αιμολυτικές αναιμίες χωρίζονται σε συγγενείς (γεννήθηκε ο άρρωστος με αυτό το πρόβλημα) και επίκτητες(απέκτησε την ασθένεια μετά τη γέννησή του). Στις συγγενείς αιμολυτικές αναιμίες συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθες:
1. Μεσογειακή αναιμία
2. Σφαιροκυττάρωση
3. Ελλειπτοκυττάρωση
4. Έλλειψη του ενζύμου G-6-PD

Στις επίκτητες αναιμίες συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (ο ίδιος ο οργανισμός καταστρέφει τα ερυθρά αιμοσφαίρια) και το αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο (αναιμία με ελάττωση της λειτουργίας των νεφρών). Ακολουθεί αναφορά στις πιο συχνές αιμολυτικές αναιμίες.

Απλαστική αναιμία

Η απλαστική αναιμία οφείλεται σε αδυναμία του μυελού των οστών να παράγει ερυθρά αιμοσφαίρια. Μπορεί να είναι συγγενής (το παιδί γεννήθηκε με την αρρώστια) ή να την αποκτήσει ο άρρωστος κατά τη διάρκεια της ζωής του (επίκτητη). Η επίκτητη απλαστική αναιμία είναι αποτέλεσμα έκθεσης του παιδιού σε φάρμακα, χημικά ή ακτινοβολία. Το βασικό σύμπτωμα είναι η αναιμία. Πολλές φορές χρειάζεται να γίνει μετάγγιση αίματος για να αντιμετωπιστεί η αναιμία. Για την αντιμετώπιση της αρρώστιας μπορεί ο γιατρός να χρησιμοποιήσει την κορτιζόνη ή ανδρογόνα (ανδρικές ορμόνες). Σε βαριά περιστατικά μπορεί να γίνει μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Υπάρχουν και άλλες μορφές αναιμίας, οι οποίες είναι όμως σπανιότερες. Τέτοιες είναι οι αναιμίες από έλλειψη των βιταμινών Β και φυλλικού οξέος, η μικροδρεπανοκυταρική αναιμία κτλ.